Het is 14-02-2025 en vanmorgen heb ik mijn tweewekelijkse schilderles.
Ik vertel aan de groep dat ik bezig ben met een jaar schrijfcursus.
Een maakjaar boekschrijven.
Ik vertel wat zo fijn is aan het schrijven en deze vorm van het maakjaar boekschrijven.
In deze schrijfcursus ligt de nadruk op het schrijven als kunstvorm.
Om het creatieve brein in jouw wakker maken.
Niet zoals je op school leert.
Statisch, technisch schrijven.
Hier werd ik, als iemand met dyslexie, vroeger niet zo blij van.
Maar toen wist ik nog niet dat ik dit had.
Eigenlijk is het schrijven net zo als bij de schilderlessen.
Hier wordt het creatieve brein ook wakker geschud.
En wat heb ik mijn creativiteit op de achtergrond geschoven, al die jaren.
Met een medecursist heb ik overeenkomsten wat onze jeugd betreft.
Een omgeving die niet veilig aanvoelde en waar je niet jezelf kon of mocht zijn.
Toen ik vanmorgen vertelde dat ik vooral mijn creatieve kant meer de ruimte wil geven keek ze mij aan.
‘Dat is ook toevallig’.
‘Wat jij vertelt doet me denken aan mijn werk dat ik afgelopen week heb gemaakt’.
En ze laat haar schilderwerk zien.
Het raakt me.
Het raakt me diep in mijn hart.
Zij wist dat het mij zou raken.
Twee zielen
Een blik
Dat we elkaar begrijpen
Dat weet ik
De kracht van creatie
Dat wat van binnenuit komt
Dat kun je niet bedenken
Dat is een geschenk
Laat de creativiteit maar stromen.
Afbeelding gemaakt door mijn medecursist op schilderles
Het verhaaltje en gedicht van Anja van Aartsen