DE ONZICHTBARE VROUW
Daar stond ze dan. Midden op een kruispunt. Achter haar de lange weg die ze heeft afgelegd. Paar jaar geleden is de onzichtbare vrouw begonnen aan de wandeling van haar leven. De onzichtbare vrouw was het zat om maar niet gezien te worden. Het waren de laatste dagen van de koude winter. De onzichtbare vrouw had het koud, de lucht zag grijs en het regende hard. Het liefst kroop ze onder de dekens om er niet meer onder vandaan te komen. Het leek of de tijd even stil stond, even was ze in niemandsland. In dit niemandsland kwam opeens een vogel op de schouder van de onzichtbare vrouw. Het was een prachtige spreeuw die haar mooiste lied zong, aangepast aan de vogelgeluiden van andere vogels die ze perfect kon nadoen. Hoewel de spreeuw zwart was, werden in het zonlicht die op de vogels scheen meerdere kleuren zichtbaar. “Ga je mee op reis” zei de spreeuw. En hoewel de onzichtbare vrouw geen zin had en de verleiding groot was om onder de dekens te blijven, besloot ze om met de spreeuw mee te gaan. De onzichtbare vrouw trok haar wandelschoenen aan, pakte haar gewatteerde warme winterjas, haar rugzak met drinken, wat eten voor onderweg en haar camera.
Daar gingen ze dan: de onzichtbare vrouw met de spreeuw op haar schouder. De weg die ze bewandelde ging over hoge bergen en diepe dalen, over mooie weidse landschappen. Soms duurde de weg zo lang en voelde het zwaar aan als lopen in mul zand. Was de weg saai en eentonig en was er niets te zien. “Zullen we stoppen”, zei de onzichtbare vrouw. Op zulke momenten vloog de spreeuw omhoog en keek om haar heen. ”Geef niet op”, zei de spreeuw. “Ik heb gezien waar de weg naar toe gaat……”.
En samen liepen ze weer verder. Onderweg besloot de onzichtbare vrouw foto’s te maken. Door het oog van haar fototoestel begon de onzichtbare vrouw ineens dingen te zien die ze eerder niet zag. Ineens viel haar verschillende details op uit de omgeving waar ze liep. Zoals een bloemknop die op het punt stond om open te barsten, de mooie heldere kleuren van de natuur, de prachtige blauwe lucht, de insecten en een egeltje die over de weg liep. Dit was haar nog nooit zo opgevallen. Een vlinder kwam eventjes op haar linkerarm zitten en vloog even later weer weg.
Onderweg kwamen ze allerlei voorbijganger tegen. Hoe verder ze wandelde, hoe vaker mensen op haar afkwamen en een praatje begonnen te maken. Ze kreeg complimenten over de lange reis die ze al had afgelegd. Ze hadden er bewondering voor. De onzichtbare vrouw voelde zich opeens niet meer zo onzichtbaar. Ze keek op haar schouder waar de spreeuw nog zat. Opeens voelde ze zich warm van binnen, een gevoel dat ze nog niet kende, maar wat prettig was. Het was overweldigend en tranen figgelde over haar wangen. Dit moeten wel de tranen van geluk zijn dacht de vrouw. Een zacht briesje wervelde door haar haar.
Hier staat ze dan midden op het kruispunt. Duidelijk zichtbaar!!! De weg achter haar is een nu herinnering en kan ze achter haar laten.
“Welke weg moet ik nu gaan”?, zei de zichtbare vrouw tegen de spreeuw. Waarop de spreeuw zei: “Het maakt niet meer uit welke weg je neemt”. “Je kunt een weg inslaan en altijd terugkomen op dit kruispunt. Wat je ook doet, elke weg is goed zolang je er zelf in geloofd en jezelf blijft zien!!” “Volg je hart”.
Hierop vloog de spreeuw weg……………………….
Anja van Aartsen 20-05-2018